هزینه تعمیر آسانسور برای طبقه اول [نحوه محاسبه + تقسم هزینه ها]

چرا این بحث همیشه محل اختلاف است؟

با اینکه قانون تا حدودی موضوع را روشن کرده، همچنان در عمل، مسئله هزینه تعمیر آسانسور برای طبقه اول محل بحث است. این دلایل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساس ناعادلانه بودن سهم هزینه: ساکنین طبقه اول استفاده کمتری دارند یا اصلاً استفاده نمی‌کنند.
• نبود شفافیت در قراردادها یا تقسیم هزینه‌ها: بسیاری از ساختمان‌ها فاقد قرارداد رسمی سرویس آسانسور هستند یا تقسیم‌بندی هزینه‌ها به شکل شفافی مشخص نشده.
• عدم اطلاع از قوانین: بیشتر ساکنین تصور می‌کنند چون استفاده نمی‌کنند، پرداختی هم ندارند؛ در حالی که قانون نگاه «استفاده‌محور» ندارد.

برای مدیریت این اختلافات، اطلاع‌رسانی درست، تنظیم قرارداد نگهداری و ثبت مصوبات ساختمان اهمیت زیادی دارد.

نحوه محاسبه هزینه تعمیر آسانسور برای طبقه اول

اگر بخواهیم وارد فاز عددی و محاسباتی شویم، ابتدا باید ببینیم هزینه تعمیر چگونه تعریف می‌شود. این هزینه می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• هزینه بازدیدهای دوره‌ای (سرویس ماهانه)
• تعمیرات جزئی یا کلی
• تعویض قطعات فرسوده
• هزینه اعزام تکنسین در موارد اضطراری

در بیشتر ساختمان‌ها، این هزینه‌ها در قالب قرارداد سالیانه یا ماهانه با شرکت‌های خدمات آسانسور محاسبه شده و در شارژ ماهانه درج می‌شود.

مثالی ساده:

فرض کنید در یک ساختمان ۵ طبقه با ۱۰ واحد، هزینه نگهداری سالیانه آسانسور ۶ میلیون تومان باشد. در حالت مساوی، سهم هر واحد ۶۰۰ هزار تومان خواهد بود. اگر طبقه اول بخواهد سهم کمتری بپردازد، باید این مورد در صورت‌جلسه مجمع ثبت شده باشد.

در غیر این صورت، هزینه تعمیر آسانسور برای طبقه اول هم مانند سایر طبقات محاسبه می‌شود.

آیا امکان تفکیک هزینه برای طبقه اول وجود دارد؟

بله. اما با شروط مشخص:

• تصویب در مجمع ساختمان: با رأی اکثریت مالکان، می‌توان برای طبقه اول سهم متفاوتی تعیین کرد.
• تفکیک هزینه‌ها در فاکتور شارژ: اگر هزینه‌های آسانسور جداگانه لحاظ شده باشند، امکان توافق با مالک طبقه اول فراهم است.
• بندهای اختصاصی در قرارداد خدمات آسانسور: بعضی شرکت‌های خدمات‌دهنده این امکان را فراهم می‌کنند تا تفکیک سهم پرداخت در قرارداد لحاظ شود.

در غیاب این موارد، قانون پرداخت مساوی برای همه واحدها را توصیه می‌کند؛ حتی اگر واحدی از آسانسور استفاده نکند.